بسم الله الرحمن الرحيم

صلي الله عليک ايتها الصديقه الشهيده

نمایشگاه حامی غریب غرفه اول

السَّلَامُ عَلَيْكِ أَيَّتُهَا الصِّدِّيقَةُ الشَّهِيدَةُ السَّلَامُ عَلَيْكِ أَيَّتُهَا الرَّضِيَّةُ الْمَرْضِيَّةُ السَّلَامُ عَلَيْكِ أَيَّتُهَا الْفَاضِلَةُ الزَّكِيَّةُ السَّلَامُ عَلَيْكِ أَيَّتُهَا الْحُورِيَّةُ الْإِنْسِيَّةُ السَّلَامُ عَلَيْكِ أَيَّتُهَا التَّقِيَّةُ النَّقِيَّةُ السَّلَامُ عَلَيْكِ أَيَّتُهَا الْمُحَدَّثَةُ الْعَلِيمَةُ السَّلَامُ عَلَيْكِ أَيَّتُهَا الْمَظْلُومَةُ الْمَغْصُوبَة

السَّلَامُ عَلَيْكِ أَيَّتُهَا الْمُمْتَحَنَةُ السَّلَامُ عَلَيْكِ أَيَّتُهَا الْمَظْلُومَةُ الصَّابِرَةُ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ مَنَعَكِ حَقَّكِ وَ دَفَعَكِ عَنْ إِرْثِكِ وَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ ظَلَمَك

 

 

سلام بر فاطمه سلام بر آن مظلومه سلام بر او که گل بود و عمرش هم مانند گل

 

صحبتمان را با سلام به آستان حضرت زهرا سلام الله علیها شروع کردیم و قسمتهایی از زیارت ایشان را خواندیم این همان کاری است که وقتی حضرت زهرا مرضیه متولد شدند ملائکه از جانب خداوند متعال پیغام آوردند که ای محمد خداوند بر تو و نوزادت سلام میرساند

و ثواب کسی که بر فاطمه و پیامبر سلام عرض کند اینگونه بیان میشود

يز يد بن عبدالملک از پدرش شنيده که جدّ او گفته است:

بر حضرت فاطمه زهراعليها السلام وارد شدم. آن حضرت بر من سلام کرد، سپس فرمود:

چه چيزي سبب شده به اينجا بيايي؟

عرض کردم: درخواست برکت.

قَالَتْ: أَخْبَرَنِي أَبِي وَ هُوَ ذَا هُوَ أَنَّهُ مَنْ سَلَّمَ عَلَيْهِ وَعَلَيَّ ثَلاثَةَ أَيَّام أَوْجَبَ اللَّهُ لَهُ الْجَنَّةَ.

فاطمه عليها السلام فرمود: پدرم به من خبر داد که هر کس بر او و بر من سه روز سلام دهد، خداوند بهشت را بر او واجب گرداند.

قُلْتُ لَهَا: فِي حَيَاتِهِ وَ حَيَاتِکِ قَالَتْ نَعَمْ وَ بَعْدَ مَوْتِنَا

از آن حضرت پرسيدم: در حيات ايشان و شما؟

پاسخ فرمود:

آري و پس از مرگ ما.

 

آری سلام خداند در ابتدای ولادت نشانگر مقام برتر بانوی دو عالم شد

 

این بانو همانی است که پیامبر نام او را فاطمه نامید و امیر المومنین در توصیف این نام زیبا در حدیثی بیان میدارند که از آن جهت فاطمه، فاطمه نامیده شد که خداوند او و دوستاران او را از آتش جهنم به دور میدارد

چه مقامی که دوستان او هم مقرب درگاه الهی هستند

و باز در بیانی دیگر فاطمه را اینگونه توصیف میکنند:  او بانویی است که از هر شر و پلیدی به دور نگه داشته شده و عصمت را به حقیقت معنا بخشیده

 

او دختر گرامی پیامبر است. دختری که هرگاه پیامبر او را میدیدند بر دستان او بوسه میزدند و آنقدر با ایشان مانوس بودند که لقب ام ابیها را بر او نهادند آری فاطمه مادر پدر خود نامیده شد

چه مقامی دارد فاطمه که اول شخص عالم هستی و والاترین خلق خداوند او را همچون مادر خود میشمارد و تنها دخت خود را ملجا و مامن خویش میداند آری فاطمه به حقیقت مادری غمخوار و دلسوز بود و همچون سنگ صبوری  بود  در کنار پدر مهربانش.

مقام آن بانوی عالمیان نه در قالب سخن و نه در قالب قلم میگنجد مقام حضرتش آنقدر وسیع است که هیچ بیان و هیچ فهمی جز کلام فرزندان معصومش نمیتواند آنرا بیان کند و درک نماید

 

و چه مقامی بالاتر از آنکه او مادر ائمه نام میگیرد  فاطمه زهرا نه تنها پدر را مادر بود بلکه بر اوصیای پدر و فرزندان معصومش نیز مادری بی مثال و مهربان میباشد آری یک بار دیگر مقام بانوی عالمیان نمایان میشود و او را ام الائمه میخوانند همانگونه که در زیارت آن معصومه میخوانیم

ُ السَّلَامُ عَلَى الْبَتُولَةِ الطَّاهِرَةِ وَ الصِّدِّيقَةِ الْمَعْصُومَةِ وَ الْبَرَّةِ التَّقِيَّةِ سَلِيلَةِ الْمُصْطَفَى وَ حَلِيلَةِ الْمُرْتَضَى وَ أُمِّ الْأَئِمَّةِ النُّجَبَاءِ

ِ اللَّهُمَّ وَ صَلِّ عَلَى الطَّاهِرَةِ الْبَتُولِ الزَّهْرَاءِ ابْنَةِ الرَّسُولِ أُمِّ الْأَئِمَّةِ الْهَادِينَ سَيِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِين

او مادر اولیای خداست او مادری است که فرزندانش در هنگام سختی ها و گرفتاری های خود به نزد او رفته و سفره دل برای او میگشایند همانطور که حضرت موسی بن جعفر میفرمایند : مردم وقتی گرفتار میشوند به ما رجوع میکنند و ما در هنگام سختی ها و مشکلات به نزد مادر خود پناه میبریم

 

چه مقامی دارد فاطمه چه غمخواری است زهرا هرچند که خود بار غم سنگینی را به دوش میکشد اما برای پدر و فرزاندانش همدمی بی مثال و بی نظیر است

 

ژرفای جلالت و مقا والایش را میتوان در کلام آخرین فرزندش مشاهده کرد. آری این مولای وقت ماست که فاطمه را الگوی خود قرار داده ، این حضرت بقیه الله است که میفرماید و فی ابنه رسول الله لی اسوه حسنه

آری پادشاه عالم امکان مولای دوران امام عصر و زمان که آخرین امید مادرست  جایگاه مادر را در آنجایی میبیند  که او را اسوه خود قرار دهد

و این تنها نمی از اقیانوس ژرف مقام و منزلت ناموس خلقت است

مقام او نزد خداوند به همین چند لقب بسنده نمیشود خداوند متعال فاطمه را در قرآن نیز مورد خطاب قرار میدهد رضای او را دوست میدارد و از غضب او غضب ناک میشود

 

روزی امام صادق از یک عالم سنی پرسیدند که پر امید ترین آیه نزد شما چیست

-         قل یا عبادی الذین اسرفو علی انفسکم ...

-         امام فرمودند اما در نزد ما این آیه امید وار کننده است که و لسوف یعطیک ربک فترضی

-         و در ادامه فرمودند پیامبر پس از این آیه دست زهرای مرضیه را گرفت و فرمود : و ا الله یغضب لغضبک و یرضی لرضاک( والله لا ارضی حتی ترضی یعنی آنقدر عطا می کنند تا پیامبر راضی شود و رضای پیامبر هم در گروی رضایت حضرت زهراست)

-         آری فاطمه سبب رضای الهی قرار میگیرد و خداوند مقام فاطمه را در نزد خود به بالاترین مقام ها میرساند  مقامی که نه در حد سخن میگنجد و نه به توصیف در میاید

 

قل لا اسئلکم عیه اجراً الا الموده فی القربی

 

در ادامه نیز پیامبر این مطلب را تاکید مینمایند که فطمه بضعه منی من اذاها فقد اذانی و من اذانی فقد اذ الله

آری فاطمه پاره تن رسول خداست نکند کسی او را بیازارد

فاطمه پاره تن سبب خلقت است

بضعه وجود پیامبری است که برترین خلق است

فاطمه را آزار دادن برابر با آزار خداست

 

الطرف سيد بن طاووس/ از امام موسي بن جعفر عليه السلام گزارش روزهاي آخر احتزار پيامبر را نقل مي کنند:

الا و ان فاطمه بيتها بيتي و بابها بابي

در اواخر عمر توصيه هاي جدي به انصار کردند بعد از جريان اسامه انصار را خواندند نزديک به هفتاد نفر آمدند. فرمودند:اي انصارمبادا باشيد و هتک حرمت دختر رسول خدا صلي الله عليه وآله را بکنند و شما کاري نکنيد. (با آنها اتمام حجت نمودند)

انصار چه کساني بودند؟شما کساني بوديد که روزگاري با پيامبرتان تحط شجره بيعت کرديد .انصار بدانيد من از اين مرض رحلت خواهم کرد شما بهترين ياران من بوديد 10سال قريش مرا راندند شما مرا خوانديد و انصار من بوديد و براي من بسيار دلسوزي کرديد و کمک من نموديد و قريشيان مي خواستند مرا بکشند شما من را پناه داديد. اقوام من قصد کشتن من را داشتند يارمن شديد .اي انصار من شما اموال تان را به خاطر من تقسيم نموديد و زندگي خود را وقف من نموديد و ايثار ها به خاطر من انجام داديدبه هر ميدان که رفتم آمديد و شهيد داديد.اما بدانيد تمام سعي و تلاش و ايثار هاي شما قبول است اما به يک شرط "بشرطها و شروطها" (مثال:نماز بخوانيد تا آخر ولي وضو نداشته باشيد يا تشهد را نگوييد نماز قبول نيست حتي اگر جعفر طيار خوانده باشيد) اين شرطي که مي گويم, اگر به جاي آوريد, بيايد روز قيامت من شفيع شما خواهم بود ولي اگر اين شرط را انجام ندهيد تمام اين تلاشها و ايثار هاي شما مورد قبو ل نخواهد بود. و اما آن شرط چه بود؟(همه نگران شدند که اين چه شرط مهمي است که خواهند گفت؟اينهمه سختي کشيدند اگر اين شرط را نداشته باشند تمام اعمالشان بيهوده خواهد بود)فرمودند:"الا و ان فاطمه بيتها بيتي و بابها بابي"خانه فاطمه خانه من است و باب خانه او در خانه من است مبادا باشيد ببينيد جسارت به اين خانه مي کنند و کاري نکنيد. و بدانيد فاطمه حجاب الله هستند مبادا باشيد و ديگران هتک حجاب الله کنند و شما بي اعتنا باشيد راوي مي گويد در اين حين حضرت موسي بن جعفر عليه السلام سر به پايين انداختند و بسيار گريستند و سه مرتبه فرمودند:هتک والله حجاب الله و انصار معاهده اي نوشته بودن که در روز اول ما از شما و خانواده شما دفاع خواهيم کرد و ...

 

و وای به حال آنان که با آزردن پاره تن رسول خدا عرش الهی را لرزاندند و عذاب شدید پروردگار را خریدار شدند

طبق نص صریح آیه 57 سوره احزاب خداوند لعنت میفرستد  برآنانکه فاطمه و رسولش را آزار داده اند و برای آنان وعده عذاب دردناک را میدهد

إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِينا

اما غاصبین ولایت با آیات قرآن نیز به جدال پرداختند و کردند آنچه را که نباید

 

و چه شد

از دختر پیامبر خدا چگونه یاد کردند

رضای الهی را چگونه کسب کردند

بر سر ام ابیها چه آورده شد

کجا بردند ام الائمه را

فاطمه شیعیان، در کدامین نقطه به خاک سپرده شد

حال خود قضاوت کنید که آیا کسانی که فاطمه را مورد آزار قرار داده اند چگونه توانسته اند رضایت الهی را کسب کنند

در بخش بعدی نمایشگاه، برای جواب به این پرسش، نگاهی به سالهای آخر عمر پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله خواهیم داشت.

 

 

بسم الله الرحمن الرحيم

صلي الله عليک ايتها الصديقه الشهيده

اللهم صل علي فاطمه و ابيها و بعلها و بنيها والسّر المستودع فیها بعدد ما احاط به علمک

و العن اعدائهم اجمعين بعدد ما احاط به علمک

اللهم العن الجبت و الطاغوت و النعثل

 

نمايشگاه حامي غريب

غرفه دوم

1-  اهداف غرفه :

• نشان دادن خط نفاق و اهداف و برنامه های آنها در دوران پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله
• بیان اهمیت پذیرش ولایت ائمه دوازده گانه علیهما السلام
• بیان مقاطع مختلف تاریخ در تبیین ولایت امیر المؤمنین عليه السلام

2-  مطالب کلیدی غرفه

• مقدمه و ارتباط با غرفه فضائل

ü     ایجاد پرسش در ذهن مخاطب در موارد ذیل و ارجاع آن به تحليل تاریخ :

• اشاره به دوران کوتاه حیات حضرت فاطمه سلام الله علیه پس از رسول خدا صلی الله علیه و آله
• اشاره به دفن شبانه و مخفیانه حضرت فاطمه سلام الله علیه در مقابل فضائل عظیم آن حضرت
• شکل گیری حزب منافقين در بین مسلمانان مدينه

---

متن غرفه:

 

در غرفه گذشته با قطره اي كوچك از اقيانوس بي كران فضايل حضرت زهرا سلام الله عليه و توصیه ها و سفارشات پدر بزرگوارشان درمورد ایشان آشنا شديد. در ادامه نمايشگاه قصد داريم به اجمال به بررسی دوران كوتاه زندگي ايشان پس از رسول خدا بپردازيم . اما براستي چراكوتاه ! چرا تنها يادگار پيامبر رحمت آنقدر زود از ميان خاكيان رخت بر بست و به ديدار پدر شتافت ؟  آخر او تنها يادگار پيامبر خاتم در ميان مردم بود . در اين روزها بر او چه گذشت كه تنها و شبانه و مخفيانه به ديدار پدر مهربان خود رفت ؟ مگر مردم مزد رسالت پيامبر خدا را كه محبت و دوستي خاندان او بود به خوبي بجاي نياورده بودند؟ آخر همگان شنيده بودند كه فاطمه مايه شادماني دل پيامبر است هركه اورا بيازارد پيامبر را آزرده و هركه پيامبر را بيازارد خدا را آزرده است .

شايد هم زحمات 23 ساله پدر بزرگوارش را فراموش كرده بودند ؟!

براستي چرا علي آنقدر زود تنها شد و حسنين چه كوتاه صداي دلنشين مادر را شنيدند و زينب چه زود داغدار شد؟

چرا و چرا و هزار چراي ديگر كه ذهن هر انسان آزاده اي را به خود مشغول مي كند و آرام و قرار از او        مي ربايد تا شايد پاسخي براي آن يابد .

به نظر می رسد، درصورتیکه بتوانیم، به بخش هایی از تاریخ، به دور از پیرایه ها و تحریف ها دست پیدا کنیم، جواب سووال خود را خواهیم یافت.

 

ابتدا به شهر مدائن برویم. سال 35 هجری.

مسلمانان در مدینه، عثمان را به دلیل ظلم و ستم های فراوان خود و استاندارانش کشته اند و با امیرالمومنین علیه السلام به عنوان خلیفه، بیعت نموده­اند. ایشان نیز، همه والیان و استانداران منصوب از طرف عثمان را به جز حذیفه یمانی و عثمان بن حُنیف؛ عزل می کنند. حضرت، نامه‌اي به حذيفه نوشتند و او را در سِمت خود -والی مدائن، (مركز حكومت ايران) - ابقاء كردند و دستوراتي نیز به او دادند. حذيفه يماني در مسجد، نامه‏ی حضرت را براي مردم خواند و وقتي سخنش تمام شد، مردم با وی به نیابت از امیرالمؤمنین علیه السلام بیعت کردند. پس از پایان بیعت، جواني ایرانی -که مُسلم نام داشت- از انتهای جمعیت فریاد زد و گفت: جناب حذيفه! سابقاً از مدينه كه به اين جا نامه مي‌آمد مي‌گفتيد: اين نامه از سوي خليفه‏ی مسلمين است و ادامه مي‌داديد. امروز كه نامه خوانديد گفتيد اين نامه­اي است از سوي اميرالمومنين حقاً حقاً. اين كلمه‏ی حقاً حقا چه مفهومي داشت؟ شما بي‌خود حرف نمي‌زنيد؛ اگر به كسي كه جديداً سر كار آمده مي‌گويي حقاً حقا، معنايش اين است كه خلفای قبل از او باطلاً باطلا بوده‌اند. جناب حذیفه به آن جوان ایرانی گفت: حالا که اینگونه می پرسی و کنجکاوی می­کنی، بشنو و بفهم آنچه را خبر می دهم... و به این ترتیب، ایشان حقایقی از تاریخ صدر اسلام را به تفصیل بیان نمودند.

با توجه به اینکه جناب حذیفه یمانی، از اصحاب خاص پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و امیرالمومنین علیه السلام بوده و در تاریخ به منافق شناس مشهور بودند، این روایت، اهمیت بسیار زیادی پیدا می کند و در طی تاریخ هم بسیار مورد استناد قرار گرفته است. ما در این بخش قصد داریم بر اساس روایت جناب حذیفه و دیگر مدارک معتبر، نگاهی به سالهای آخر عمر شریف پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله داشته باشیم و البته شما را دعوت می کنیم تا این روایت را بطور کامل مورد مطالعه قرار دهید. کتاب "بلندترین داستان غدیر"، بر اساس همین روایت به رشته تحریر درآمده و از نمایشگاه کتاب قابل تهیه می باشد.

 

مدينه. سال 8 و 9 هجری.

رسول خدا سرگرم فعاليت و تبليغ هستند. مكه فتح شده، بعد از سالها تلاش و خون دل خوردن های پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و فداکاری های امیرالمومنین علیه السلام، كم كم موانع گسترش عبودیت و بندگی خداوند برطرف شده و مردم گروه گروه با میل و رغبت به اسلام رو می آورند[1].

دين و احكام خدا مستقر شده است. يك جامعه‏ی معتقد به پیامبر، متمركز در مسجد النبي و آماده‏ی براي فداكاري در راه خدا تربيت شده. امتي كه در ميدان جنگ تشنه است، آب نمي‌خورد و به ديگري مي‌دهد.

 

موفقيت پيامبر بي‌سابقه بود؛ لذا رسول خدا به آينده خيلي اميدوار بودند در این شرایط جبرئيل نازل شده و می فرماید:

وَ مِنْ اَهْلِ الْمَدينَةِ مَرَدُوا عَلَي النِّفاقِ لاتَعْلَمُهُمْ نحن نعلمهم ^[2]

ای پیامبر؛ برخي از اهالي مدينه به نفاق خو گرفته اند. در ظاهر خودشان را مسلمان جلوه می دهند ولی در باطن به تو ایمان ندارند. برخي از ساكنان همين مدينه، نه از قبائل باديه نشين، طايف، يا اهل مكه، بلكه از اهل مدينه. اینها چنان منافقانه و زيركانه تشكيل گروه[3] دادند كه خداوند به پيامبر مي‌فرمايد تو هم اين ها را نمي‌شناسي. ما بايد به تو معرفي كنيم.[4]

حال به نظر شما چه دلیلی وجود داشته که این گروه نفاق بورزند؟ مگر به دنبال چه هدفی هستند که برای رسیدن به آن ناچارند بصورت مخفیانه ظواهر اسلام را رعایت کنند؛ درحالیکه در باطن به آن اعتقاد ندارند؟ برای جواب به این پرسش، لازم است توجه داشته باشیم که در آن برهه زمانی، اسلام گسترش قابل ملاحظه ای پیدا کرده و افراد، براساس فرمایشات پیامبر اکرم یا پیشگویی های علمای یهود یا داشتن اندکی شم سیاسی می توانند متوجه شوند که به زودی این دین جدید، قدرت قابل توجهی پیدا خواهد کرد و حتی ابرقدرت های منطقه نیز در برابر آن به زانو در خواهند آمد. لذا در صورتیکه فرد یا گروهی بتوانند در مقام رهبری این جامعه قرار بگیرند، به زودی حکومت و ریاست بر بخشها و سرزمینهای وسیعی خواهند نمود. پس اگر فعلاً خود را جزو معتقدین به اسلام نشان دهند؛ حتی اگر قلباً اعتقادی هم به آن نداشته باشند، امید آن می رود که بتوانند با برنامه ریزی و نقشه چینی، قدرت را پس از رسول خدا به دست بگیرند.

به عبارت دیگر، خداوند متعال در این آیات، از پيدايش گروه منافقي خبر مي­دهد که اساس كار و هدفشان از نفاق پیشه کردن، این است که ظواهر اسلام را رعایت کنند تا بتوانند بعد از پیامبر، حكومت را به دست گرفته و به قدرت برسند.[5]

در چنین شرایطی با توجه به اینکه قرار نیست مردم با زور و جبر هدایت شوند و اساساً سنت خداوند متعال بر امتحان مردم و عدم سلب اختیار از آنهاست؛ پیامبر نمی توانستند اعضای این گروه و اهدافشان را معرفی کنند و راه طبيعي و معمولي اين بود كه پيامبر كفه‏ی ترازوي جانشین واقعی خود و آن کسی که دین اسلام به ایشان استوار می شود، یعنی علي عليه السلام را سنگين‌تر كنند. از فضائل ایشان بیشتر بگويند و مسئله جانشینی ایشان را تثبیت نمایند تا حجت بر همه افراد تمام شود و مردم با اختیار خود راه خیر یا شر را انتخاب کنند.

اینگونه است که می بینیم در سال های پایانی عمر شریف پیامبر اسلام، مکرراً به مناسبت های مختلف، فضایل و مناقب امیرالمومنین علیه السلام نقل می گردد و روایات متعدد در تبیین خلافت بلافصل ایشان و فرزندانشان بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بیان می شود. و البته هم زمان هم، همان گروه نفاق، مشغول یارگیری، نقشه کشی و توطئه علیه پیامبر اکرم و خاندان گرامی ایشان هستند.

 

با هم مروری کوتاه بر برخی از این آیات و روایات و همچنین توطئه های منافقان می کنیم؛

از جمله آیاتی که در جهت تحکیم موقعیت امیرالمومنین علیه السلام و شیعیانشان نازل ‌شده، آیات 7 و 8 سوره بینه است:

اِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ اُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَريَّةَ جَزاءُهُم عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّاتُ عَدْنٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهار خالِدينَ فيها ابداً رَضي اللهُ عَنهُم وَ رَضُوا عَنْهُ ذلك لِمَن خَشِيَ رَبَّهُ^[6]

وقتي اين آيات سوره‏ی بينّه نازل شد، پيامبر رو به علي عليه السلام مي‌كنند و در جمع مردم مي‌فرمايند: يا عَلي اَنْتَ وَ شيعَتُكَ هُمْ خَيْرُ الْبَريَّه. تو و پیروانت، بهترین افراد عالم هستيد.

عده‌اي از همان اول در كنار علي علیه السلام بودند، از ایشان خوششان مي­آمد، و دورشان را در مسجد مي‌گرفتند. وقتي كه پيامبر در مدينه نبودند، مسائلي را كه نمي‌دانستند از علي علیه السلام ياد مي‌گرفتند، يعني به تدريج گروهی ايجاد شده بودند که دوستان علي علیه السلام بودند، مثل سلمان، مقداد، عمار ياسر، ابوذر، حذيفه يماني، بلال حبشي و دو سه نفر ديگر كه سعي مي‌كردند در همه حال پشت سر علي باشند، حرمت او را داشته باشند. اين‌ها محورشان، محور ايمان بود نه گروه و قوم و قبيله. ديده بودند كه پيامبر؛ علي، فاطمه و حسنين علیهم السلام را دوست دارند؛ لذا ایشان را دوست داشتند. كلمه‏ی شيعه، از همان زمان، بر این دوستان و پیروان علي علیه السلام اطلاق مي‌شد.

در مقابل، از همان ابتدا، عده­ای بودند که امیر المومنین را دوست نداشتند. یا به این علت که:

• ایشان، خویشاوندان مشرک آنان را در جنگ ها کشته بودند؛
• یا آن حضرت را مانعی در راه تحقق اهداف نامشروع خود میدیدند؛
• یا از پیامبر خوششان نمی آمد و به تبع آن از امیرالمومنین علیه السلام هم به عنوان مهمترین یاور و همراه و هم راز ایشان نفرت داشتند[7]؛
• و یا به ایشان حسد می ورزیدند[8].

این عده نیز کم کم تشکیل گروه داده بودند. البته به علت آنکه اسلام قدرت گرفته بود، توان اظهار مخالفت جدی با پیامبر و امیرالمومنین علیه السلام را نداشتند و لذا نفاق پیشه می کردند و قصدشان توطئه چینی و نقشه کشی برای به دست گرفتن حکومت پس از پیامبر اکرم بود.

پيامبر در جمع مردم، به هر مناسبتي به امير المؤمنين ميدان مي‌دادند و به عناوين مختلف مقام ايشان را بالا مي‌بردند. تا اين كه جبرئيل نازل شد، يا رسول الله! به مؤمنين دستور بده، هر كس به علي مي‌رسد، به عنوان امير مؤمنان به او سلام بدهد و وقتي به علي مي‌رسند به او بگويند: "اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَميرَ الْمُؤمِنين".

بازهم منافقان سعی می کنند به انحاء مختلف از این دستور سرپیچی کنند؛ تا آنجا که دو نفر از افرادی که بعداً حکومت را به دست گرفتند، پس از شنیدن فرمان پیامبر در اینباره، به یکدیگر گفتند: "هنگامی که محمد از دنیا رفت، این دستور او را زیر پا خواهیم گذاشت!"

آیات در تحکیم موقعیت امیرالمومنین علیه السلام یکی پس از دیگری نازل می شود و پیامبر اکرم نیز در مناسبت های مختلف، مقام والا و جانشینی بلافصل ایشان را به مردم گوشزد می کنند:

• آیه تطهیر،
• ماجرای مباهله،
• آیه اولی الامر،
• ماجرای ابلاغ آیات اول سوره برائت
• آیات اجر و مزد رسالت
• حدیث منزلت
• ماجرای فتح خیبر
• حدیث ثقلین
• و عظیم ترین آن موارد، در کنار غدیر خم، در حضور بیش از یکصدهزار نفر از مسلمانان، پیامبر بیش از یک ساعت خطابه ای طولانی در تثبیت امامت و خلافت امیرالمومنین و فرزندانشان و اهمیت پذیرش ولایت ایشان ایراد می فرمایند و از همگان می خواهند که با آن حضرت بعنوان امام و جانشین بعد از خودشان بیعت کنند.

 

در حقیقت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، در موقعیت های مختلف، برای مسلمانان تاکید می نمودند که:

• ای مردم! اگر می خواهید در دنیا، زندگانی سعادتمندی داشته باشید؛ اگر می خواهید در آخرت خوشبخت باشید؛ لازم است به این ریسمان محکم الاهی چنگ بزنید و پیروی از امیرالمؤمنین و فرزندان معصوم ایشان را بکنید.
• آگاه باشید که تنها من و ایشان صراط مستقیم هستیم و دین با ایشان کامل می شود.
• من و علی پدران این امت هستیم.
• هرکس از علی و امامان از نسل او تبعیت نکند، اعمالش ساقط شده، بدبختی دنیا و عذاب آخرت را برای خود جاودانه ساخته است.
• هرکس که من سرپرست و صاحب اختیار او هستم، علی علیه السلام، صاحب اختیار و مولای اوست.
• باطن و تفسیر قرآن را فقط اینان بیان می کنند
• و خداوند توبه کسی را که ولايت علي را انكار كند، هرگز نمي پذيرد و او را نمي آمرزد.
• و در یک کلام، پذیرش ولایت امیرالمومنین علیه السلام را مساوی ایمان و دشمنی با ایشان را مساوی کفر و نفاق اعلام می دارند.

در مقابل، منافقان نیز بیکار نمی نشینند:

• پیمان نامه­ای[9] با یکدیگر می نویسند مبنی بر اینکه "اگر خداوند محمد را از دنیا برد یا او کشته شد، نگذارند امر خلافت به اهل بیت او برسد." و آنرا در خانه کعبه دفن می کنند.[10]
• در بازگشت سپاه مسلمانان از جنگ تبوک و همچنین در بازگشت از حجه الوداع، دو مرتبه اقدام به ترور پیامبر با رماندن شتر ایشان در هنگام عبور در کوه ها می کنند که خداوند متعال شرّ آنان را از آن حضرت نگه می دارد و البته به معجزه الاهی، چهره­هایشان برای جناب حذیفه که همراه پیامبر اکرم بودند، روشن می شود.
• در مناسبت های مختلف با پیامبر در امر جانشینی امیرالمومنین علیه السلام مخالفت می کنند تا جاییکه ایشان را نعوذبالله احمق و دیوانه می خوانند.
• پس از بازگشت از حجه الوداع، مجدداً در خانه یکی از افرادی که بعد از پیامبر خلافت را از آن خود کرد، 34 نفر از سران منافقان[11] با یکدیگر اساسنامه ای[12] را تدوین می کنند که بر اساس آن، خلافت بعد از پیامبر، در میان خودشان باشد.
• و البته پیامبر اکرم ضمن خطابه ای به عمل آن افراد اشاره کرده و می فرمایند: امروز گروهی... صحیفه ای علیه ما نوشتند[13]...، خداوند به آنان امکانات می دهد تا آنها و کسانی که بعد از ایشان می آیند را امتحان کند و انسانهای خبیث و پاک را از هم جدا سازد. اگر نبود که خداوند به من دستور داده بخاطر امری که می خواهد مقدر نماید، از آنها روی برگردانم؛ هم اکنون آنان را پیش آورده و گردنشان را می زدم.

به ماه های پایانی عمر شریف پیامبر اسلام می رسیم. رسول خدا، پس از بازگشت از حجه الوداع، برای آنکه هر چه بهتر زمینه را برای جانشینی امیرالمومنین علیه السلام و خالی نمودن مدینه از سران گروه منافقان مهیا کنند؛ دستور می دهند افراد مشخصی از منافقان، همراه سپاهی که تجهیز شده؛ به سوی شام اعزام شوند و برای اینکه بعدها به بهانه جوان بودن امیرالمومنین مانع خلافت ایشان نشوند، اسامه بن زید 18 ساله را فرمانده همه آن بزرگان اصحاب می کنند. ایشان به تک تک منافقان امر می کنند که لازم است همراه لشکر اسامه، هر چه زودتر مدینه را ترک کنند.

در همین اثنا، پیامبر اکرم که در کمتر از دو ماه پیش، همه اعمال حج و ایراد خطابه غدیر را در کمال صحت انجام داده بودند، به ناگاه مریض می شوند[14] و در اینجا بازهم می بینیم که سران گروه نفاق بیکار ننشسته اند و نقشه های شوم خود را برای به دست گرفتن حکومت پس از پیامبر، یکی پس از دیگری اجرا می کنند:

• در رفتن به همراه لشکر اسامه تعلل می ورزند
• سپاه اسامه را متوقف کرده
• و خود، مخفیانه به مدینه باز می گردند.

و البته همه اینها در حالی بود که پیامبر اکرم بارها به لزوم حرکت لشکر اسامه تاکید کرده و چندین مرتبه تخلف کنندگان از آن لشکر را مورد لعنت قرار داده بودند[15].

در همان ایام، پیامبر اکرم در بستر بیماری، از اطرافیانشان درخواست قلم و کاغذ می کنند تا وصیت نمایند ولی بازهم همان سر کرده های گروه منافقین با دستور ایشان مخالفت نموده و به بهانه اینکه کتاب خدا کافی است[16]؛ برترین مخلوق الاهی و کسی را که هیچگاه جز بر مبنای وحی سخن نمی گوید[17]؛ به هذیان گویی متهم می­کنند!

در یکی از همین روزها، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، امیرالمومنین علیه السلام را بر بالین خود خوانده و حوادث روزهای آتی برایشان شرح می دهند و از ایشان تعهد می گیرند که تنها در صورتیکه یاوری پیدا کردی، حق خود را از غصب کنندگانش بگیر. وگرنه مامور به سکوت هستی و حتی درصورت اهانت به همسرت نیز نباید کاری انجام دهی.[18]

و بالاخره، در روز دوشنبه 28 صفر سال یازده هجری؛ روح مطهر پیامبر اسلام در دامان امیرالمومنین علیه السلام و در منزل یگانه یادگارشان، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها؛ از کالبد مادی جدا شده و خاندان عصمت و طهارت و همه زمین و زمینیان را سوگوار رحلت غریبانه خود می نمایند.

صداي گريه و زاري در فضای منزل فاطمه زهرا سلام الله علیها مي پيچد؛ مسجد النبی در غم و اندوه فرو مي رود؛ غبار حزن و پریشانی بر کوچه بنی هاشم می نشیند؛ چشم ها، نگران به ثمر نشستن میوه های تلخ درخت فتنه ای است که از مدتها قبل در خاک مدینه ریشه دوانده. گروه منافقان به دنبال عملی نمودن رویاهای شوم خود.

و این آیه در گوش هر مسلمانی زنگ می زند که :

و ما محمد الا رسول قد خلت من قبله الرسل ا فاين مات او قتل انقلبتم علي اعقابكم و من ينقلب علي عقبيه فلن يضر الله شيئا و سيجزي الله الشاكرين[19]

و محمد، جز فرستاده‌اي كه پيش از او [هم] پيامبراني [آمده و] گذشتند، نيست. آيا اگر او بميرد يا كشته شود، از عقيده خود بر مي‌گرديد؟ و هر كس از عقيده خود بازگردد، هرگز هيچ زياني به خدا نمي‌رساند، و به زودي خداوند سپاسگزاران را پاداش مي‌دهد.

 

در بخش بعدی نمایشگاه، از میان کوچه پس کوچه های محله بنی هاشم، به خانه حضرت زهرا و امیرالمومنین علیهما السلام می رویم. خانه ای که روزهای غم انگیزی را پشت سر می گذارد و اهل آن را حزن و اندوه بی پایانی فراگرفته است. در آن خانه به دنبال جواب این پرسش خواهیم بود که به راستي آيا بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله، مردم از اعتقادات خود دست کشیده و به دوران جاهلیت بازگشتند؟

 

---

[1] اذا جاء نصر الله و الفتح و رایت الناس یدخلون فی دین الله افواجا. نصر

در طول تاريخ بشريت، نخستين پيامبري هستند كه كار را به جايي رسانده­اند. موسي، عيسي، ابراهيم و نوح، كار تبليغ دين خدا را به یک چنین جایی نرسانده بودند که زحمات پیامبر طی این 20 سال اینگونه نتیجه داده است.

[2]- توبه/ 101 (بخش زیادی از سوره توبه در رابطه با نفاق منافقین است.)

[3] اين حزب و فئه­ي باغيه، بعدها وقایع اساسی را در داخل جامعه‌ي اسلامي بوجود آوردند و از درون آن، سقيفه‌ي بني ساعده متولد مي‌شود و از داخل آن خلفا و بعد هم همان حزب، با حسابي از پيش تعيين شده خلافت را به دامن بني اميه سوق مي‌دهد و نقش خود را تا اواخر دوران بني اميه كه اوائل قرن دوم اسلامي باشد ايفا مي‌كند. 80 تا 82 سال دوران حكومت بني اميه، 25 سال دوران خلافت سه خليفه، يعني 105 سال بعد از رحلت پيامبر، تمام تغييرات و تحولات تاريخ اسلام به روي كار آمدن اين حزب بر مي‌گردد. اين گروه در روايات ما بقايا الاحزاب اند، بقاياي همان احزاب و سفله‏ی الاعراب.

اين‌ها چه کساني هستند و اساس تشكيلاتشان بر چه پايه و اساس است؟ بعد از واقعه‌ي فتح مكه و ريشه‌كن شدن احزاب و گروه‌هاي مشرك، اين گروه تشكيل مي‌شوند كه اگر به تكوين آن توجه داشته باشيم، بسياري از پديده‌هاي بعد از رحلت پيغمبر برایمان خيلي عادي است.

[4] در نظر بگیرید، وقتي پيامبر اسامي منافقان را از جبرئیل شنيدند، چقدر ناراحت شدند. گفتند آيا همين ابوبكر و عمر و عثمان حزب تشكيل دادند؟ چنان با زيركي و بازيگري؟ خدايا چه كنم؟؟ هيچ! پيامبر در مقابل آن گروه، هيچ عكس العمل معمولي نمي‌تواند نشان دهد. براي چه؟ چون اگر قرار است كار از روي جبر و معجزه و غير عادي انجام بگيرد، پيامبر لازم نيست؛ خدا پيچ و مهره­ی دل مردم را شل و سفت كند، خودشان هدايت مي‌شوند. اگر قرار است تا كسي يك مقدار نفاق در دلش پيدا شد، خدا مرگش دهد و يا پيامبر آهي از دلش بكشند تا عمر سنگ شود، يا خالد بن وليد را مورچه‌اش كند، ديگر لازم نبود پيامبر بيايند. اگر قرار است با حفظ اختيار، امتحان، ابتلاء، اختیار، تكليف، و تلاش پيامبران، كار هدايت و نظام تشريع الهي انجام شود و از عاصي در معصيتش، از مطيع در اطاعتش، سلب اختيار نشود، همين مي‌شود كه مي‌شود

لِيُهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ يَحْيي مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ (انفال/ 42- تا هر که هلاک شدني است بعد از اتمام حجت هلاک شود و هر که لايق حيات ابدي است به اتمام حجت به حيات ابدي رسد.)

تعهد خدا از پيامبران همين است كه اين مشكلات سر راه تو است. عصباني و مأيوس نشوي و كارت را انجام دهي. فرق پيامبران با بقيه در اين است. بايد اين حالت در آن‌ها باشد. کلاً در نظام تشريع قرار بر اين است كه از مردم سلب اختيار نشود. لذا وقتي این آیه نازل شد كه "وَ مِنْ اَهْلِ الْمَدينَةِ مَرَدُوا عَلَي النِّفاقِ ..." پیامبر سخت ناراحت شدند. زيرا نبايد جبراً كار كنند، بلكه بايد طبق معمول بشري كار انجام دهند. آيا مي‌شود در مسجد بيايند بگويند: السلام عليكم ايها المؤمنون! امروز وحي به من رسيده است كه اين آقايان ابوبكر، عمر، عثمان و خالد منافق هستند و بايد اعدام گردند؟ اگر چنين جمله‌اي مي‌گفتند، تمام اهل مكه و مدينه از پيامبر برنمي‌گشتند؟ آن وقت ابوبكر گريه‌اش نمي‌گرفت كه يا رسول الله ما چه گناه كرديم؟ بعد آهسته آهسته مي­گفتند نكند كه پيامبر حالش بهم خورده است،‌ نكند قاطي كرده، تا به حال از اين حرف‌ها نمي‌زد به ما مؤمن بود.

... يُؤْمِنُ باللّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنينَ ... (توبه/ 61- ... رسول به خدا ايمان آورده و به مومنان هم اطمينان دارد ...)

به ما احترام مي‌گذاشت. انصار مدينه و مهاجرين كه تمامي اهالي مكه بودند، سعد بن معاذ، سعد بن عباده،  اباذر و مقداد نمي‌آمدند بگويند پيامبر چه شده است؟ اين بندگان خدا چه كرده‌اند؟ آيا عايشه گريه‌اش نمي‌گرفت كه پدر من چه كرده است؟ لذا نمي‌شد دست به تركيب اين‌ها بزند. چون نفاق باطني خود را افشا نكرده بودند.

[5] البته چون پيامبر از ابتدای رسالت، بارها نشان داده بودند كه جانشينشان امیرالمومنین علیه السلام هستند، اين گروه به فكر افتادند كه قبل از رحلت پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم از زير بار اين جانشيني شانه خالي کنند. گفتند علي عليه السلام كيست كه زير بار او برویم؟ يك جوان 30 ساله كه هنوز با اخلاقي كه دارد، مي‌زند و مي‌كشد و مُتَنَمِّرْ في ذات الله است. (يكي از اسامي اميرمؤمنان متنمّرْ في ذاتِ الله است يعني علي به آنچه كه مربوط به كار خدا است سرسخت است. متنمّر است -نَمَرْ يعني پلنگ- در آنچه مربوط به كار خداست قاطع و كوبنده است. نسبت به كار خدا مِنْ و مِنْ نمي‌كند. اگر چيزي خلاف بشنود واقعاً مي‌ايستد.) اين‌ها گفتند علي با اين مشخصات به درد ما نمي‌خورد، نمي‌شود با او كنار آمد پس او را كنار می­گذاريم و خود يك گروه تشكيل بدهيم كه بتوانيم بعد از پیامبر كار را به دست بگیریم؛ لذا ثبت نام‌ها و یارگیری ها بعد از فتح مکه شتاب بیشتری پیدا کرد.

بعد از تصميم گروه، افراد آن سعي كردند از پيامبر بيشتر اطاعت كنند و قرار گذاشتند تا وقتي محمد صلي الله عليه و آله و سلم زنده است، احترام او را داشته باشند و ظواهر را خراب نكنند. سوابق قبلي كافي بود، از اين به بعد خوب مطيع باشند.

[6]- بينه/ 8و7- آنان که به خداي يکتا ايمان آوردند و نيکو کار شدند، به حقيقت بهترین اهل عالمند. پاداش آن­ها نزد خدا بهشت عدن است که زير آن نهرها جاري است و در آن بهشت جاويدان متنعمند. خدا از آن­ها خشنود و آن­ها از خدا راضيند و اين بهشت مخصوص کسي است که از خدا ترسيد.

[7] ... و ان تظاهرا علیه فان الله هو مولاه و جبریل و صالح المؤمنین. تحریم

[8] ام یحسدون اناس علی ما اتاهم الله من فضله و لقد آتینا آل ابراهیم الکتاب و الحکمه و آتیناهم ملکاً عظیماً . نساء

[9] صحیفه ملعونه اول

[10] و البته پیامبر نیز در خطابه غدیر به این موضوع اشاره می نمایند.

[11] که اکثرشان ریاست گروه و قبیله یا همراهی عده ای را داشتند.

[12] صحیفه ملعونه دوم یا صحيفه‏ی مشئومه

[13] که شبیه صحیفه سردمداران زمان جاهلیت علیه ماست. (صحیفه ای که منجر به محاصره بنی هاشم در شعب ابی طالب شد.)

[14] امام صادق علیه السلام: انهما سمّتاه

[15] مَنْ تَخَلَّفَ عَنْ جَيْشِ اُسامَة فَهُوَ مَلْعُون

[16] حسبنا کتاب الله

[17] و ما ینطق عن الهوی ان هو الا وحی یوحی. نجم

[18] تصور کنید، غربت تا چه اندازه؟؟

[19] سوره آل‌عمران (‌3)   آيه ‌144

بسم الله الرحمن الرحيم

صلي الله عليک ايتها الصديقه الشهيده

اللهم صل علي فاطمه و ابيها و بعلها و بنيها والسّر المستودع فیها بعدد ما احاط به علمک

و العن اعدائهم اجمعين بعدد ما احاط به علمک

اللهم العن الجبت و الطاغوت و النعثل

 

نمايشگاه حامي غريب

غرفه سوم

 

 

در بخش قبلی، گذری اجمالی بر سالهای آخر عمر شریف پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله داشتیم و دیدیم که حزب نفاق، چگونه با نقشه کشی و سازماندهی، توطئه کنار زدن جانشین واقعی پیامبر اسلام، امیرالمومنین علیه السلام را برنامه ریزی کرده و آن را مرحله به مرحله اجرا نمودند.

در این بخش نمایشگاه، سعي کرديم حال و هوايي از خانه امیرالمومنین علیه السلام را برای شما ترسیم کنیم و خود را مهمان ايشان بدانيم. دوست داریم شما هم با ما همراه شوید تا کمي فارغ از دنياي بيرون، در اينجا و با اهل اين خانه ارتباطی محکم تر از قبل پيدا کنیم. خانه ای که ده ها آیه از قرآن کریم، در فضیلت و مقام والای اهل آن نازل شده است؛ خانه ای که کسی از درگاه آن، دست خالی برنگشته؛ خانه ای که محل رفت و آمد ملائکه الهی بوده و جبرئیل امین نیز برای ورود به آن، از اهلش اجازه می گرفته و خانه ای که منزل و ماوای برترین مخلوقات آفرینش، یعنی پنج تن آل عبا بوده است.

اکنون که به این خانه آمده ایم؛ شاید بهتر بود، ابتدا به اهل آن، عرض سلام کرده و بعد وارد می شدیم. ولی الان هم خیلی دیر نیست. البته دقت داشته باشید که برای اهل این خانه، زنده و مرده و حاضر و غایب تفاوتی ندارد و همه در محضر آنان حاضر هستند؛ و با عرض سلام به خدمتشان، در حقیقت ما توجه آنان را به خودمان جلب می کنیم. پس با توجه و حضور قلب، این سلام ها را با یکدیگر زمزمه کنیم: السلام علیکم یا اهل بیت النبوه و موضع الرساله و مختلف الملائکه و رحمت الله و برکاته

از طرف دیگر، زمانی به این خانه آمده ایم که اهل آن، عزادار بزرگترین مصیبتی هستند که تاکنون به آنان وارد شده است. آخر پیامبر اکرم، صلی الله علیه و آله تازه از دنیا رفته اند و با رحلت ایشان، گویی روح و جان اهل این خانه نیز به همراه ایشان، از کالبد مادی جدا شده است. پس چه بجاست که خانم ها، به حضرت زهرا سلام الله علیها سرسلامتی بگویند و آقایان نیز حضرت علی علیه السلام را تسلیت دهند.

از سوی دیگر، بد نیست، نگاهی هم به بیرون این خانه بیندازیم. در بخش قبل، برایتان گفتند که گروه منافقان از سالها قبل منتظر و مترصد رسیدن این لحظات بوده اند، لذا می بینیم که زمانی را که امیرالمومنین علیه السلام مشغول تجهیز و تکفین پیامبر اکرم بودند، غنیمت شمرده و توطئه غصب خلافت را عملی می نمایند. آنان با اجرای یک نقشه ماهرانه و غافلگیر کردن مردم، خود را به عنوان خلیفه منتخب و جانشین رسول خدا جا زده و ضمن تصرف مسجد النبی، با تهدید[1]، تطمیع و هیاهو، کودتای خود را به ثمر نشانده و با کمک گرفتن از قبیله اَسلَم، از مردم مدینه بیعت می گیرند.[2] نکته جالب توجه اینجاست که بسیاری از این کودتاچیان حتی در مراسم نماز بر جنازه پیامبر اکرم و تدفین ایشان نیز حاضر نشدند!!

به نظر شما در چنین شرایطی، اهل بیت علیهم السلام چه کاری می توانستند انجام دهند[3]؟ علی علیه السلام تدفین پیامبر را رها کنند و بروند در سقیفه بنی ساعده برای بدست آوردن حکومت بحث و جدل کنند؟ یا ذوالفقار را بیرون کشیده و به جنگ با حزب نفاق و طرفدارانشان بروند و از حق خود دفاع کنند؟ آیا نتیجه این کار در آن شرایط، جز ويران شدن مسجد النبي، از بين رفتن قرآن، كشته شدن صحابه‏ی پيغمبر، سلطه و تفوّق منافقان، يهوديان و كافران مدينه بر اوضاع اسلام، به دنبالش ارتداد مردم مكه، قلع و قمع شدن هر آن چه كه نام اسلام بر آن است و از بين رفتن زحمات خاتم الانبياء؛ چیز دیگری مي‌شد؟؟[4]

راه دومی که در مقابل امیرالمومنین علیه السلام بود، این بود که حکومت آنان را به رسميت بشناسند و با ایشان همكاري كنند[5]. نتیجه چنین کاری، آیا جز با زیر پا گذاشتن بخش عظیمی از دستورات الاهی و قلب ماهیت اسلام واقعی و از بین رفتن زحمات خاتم الانبیا؛ امکان پذیر بود؟؟[6]

دلسوز‌ترين افراد براي دین و عمل به دستورات آن، خاندان پيامبر و علي بن ابيطالب علیهم السلام هستند كه به خاطر آن و در راه آن جهاد كردند و 23 سال رنج بردند. کاملاً طبیعی است که امیر المومنین علیه السلام به دنبال از بین نرفتن آن همه زحمات خاتم الانبیا باشند؛ حتی اگر این مسئله منجر به صدمات به ایشان شود. لذا ایشان راه سومي را برگزيدند که سكوتي اعتراض آميز بود. خانه نشستني با این مشخصه که اين خانه نشینی همراه با قبول نداشتن و بیعت نکردن است. مشخصه­ی این اعتراض، عدم همکاری و همراهی با کودتاچیان است. در فاصله ده قدمی مسجد هستند، ولی در نمازشان حاضر نمی شوند.

و البته طبیعی است که چنین وضعیتی را حزب نفاق که اکنون داعیه دار حکومت شده اند، تحمل نکرده و عدم بیعت و شرکت امیرالمومنین علیه السلام در نمازهایشان برایشان بسیار گران تمام می شود. کم کم نگران می شوند که درصورت بیعت نگرفتن از امیرالمومنین، خانه ایشان محل اجتماع مخالفین خلیفه شود و همه تلاش ها و نقشه هایشان نقش بر آب شود. لذا می بینیم که تنها چند روز بعد از رحلت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، به دنبال امیرالمومنین علیه السلام می فرستند تا از ایشان بیعت بگیرند.

از اینجای واقعه را بارها شنیده اید که وقتی فرستاده خلیفه پشت در خانه امیرالمومنین علیه السلام می آید[7]، حضرت صدیقه سلام الله علیها، با پاسخ خود، فرستاده خلیفه را مفتضح کرده و رد می کنند. این رفت و آمد و گفتگوها چندین مرتبه تکرار می شود تا جاییکه بنا بر نقل زیارت جامعه ائمه المومنین[8] عرب های پست بیابانی و بازمانده­های مشرکین در جنگ احزاب[9]، به خانه نبوت و رسالت هجوم آوردند.[10] نحوه برخورد آنان با حضرت فاطمه و امیرالمومنین علیهما السلام در این ماجرا، سندی آشکار بر مظلومیت ایشان و آشکار کننده چهره واقعی مدعیان خلافت پس از پیامبر، است[11]. امیر المومنین علیه السلام، غریبانه در خانه نشسته و مامور به سکوت هستند. حضرت زهرا سلام الله علیها با وجود آنکه باردار هستند، از دین خداوند و کاشانه خود دفاع می کنند. سران حزب نفاق می خواهند به هر وسیله ای که شده از امیر مومنان بیعت بگیرند و حتی تهدید می کنند که خانه را با اهلش به آتش می کشند تا برای همیشه خیالشان از بابت مدعیان دین و امامت راحت شود؛ کینه های از زمان جاهلیت تاکنون شعله ور می شود؛ خاطرات کشته های در بدر و خیبر و حنین را به یاد می آورند[12]؛ حسد آن­همه توجهات پیامبر به این خانه و خانواده در وجودشان زبانه می کشد و ...

اینگونه می شود که خانه تنها یادگار خاتم پیامبران توسط مدعیان دروغین جانشینی ایشان به خاک و خون کشیده می­شود، در را می شکنند، آن حضرت را کتک می زنند؛ سینه­شان براثر فشار در و دیوار مجروح می شود؛ فرزند شش ماهه شان را می کشند؛ به زور وارد خانه ایشان شده و حجت خداوند[13] را با طناب، کشان کشان به سمت مسجد می برند؛ حضرت زهرا مانعشان می شوند، بازوان ایشان را با ضربات غلاف شمشیر کبود می کنند[14]؛...

{پخش نوحه: حاج محمود کریمی: فاطمیه3}؟؟؟؟

در اینجا زبان تاریخ، خاموش است. حرفی ندارد که بزند. تا آن موقع هر قدر که اعضای حزب نفاق سعی کرده بودند که ظواهر دین را حفظ کنند، در کوچه های بنی هاشم، چهره واقعی خود را نشان دادند. نشان دادند که دین را فقط بعنوان وسیله ای برای رسیدن به حکومت می خواستند و نشان دادند که حقیقت دین، آن چیزی نبود که آنان ادعایش را داشتند. نحوه برخورد مدعیان جانشینی رسول خدا صلی الله علیه و آله با تنها یادگارهای ایشان جای شک برای هیچ انسان آزاده­ای باقی نمی گذارد که آنان به زور پیراهن خلافت را به تن کرده بودند[15] و خوب می دانستند که این رَدا مناسب قامت ایشان نیست.

بررسی اجمالی دوران کوتاه زندگی حضرت زهرا سلام الله علیها در کالبد مادی، حجت را برای همگان تمام می کند و کسی نمی تواند ادعا کند که حق با مدعیان دروغین جانشینی رسول خدا بوده است.

{پخش نوحه: حاج محمود کریمی: فاطمیه3}

در روزهای بعد از آتش زدن در خانه نیز،

حضرت زهرا سلام الله علیها خود چراغ روشنگر راه و علم هدایت بودند.

جان خود را بر سر این می گذارند که مردمان، هدایت را از گمراهی، راه را از بی راه و گوهر ناب را از تقلبی بتوانند تشخیص دهند. و بعد خود با اختیار خود انتخاب کنند راه خیر یا راه شر را.

اینهمه مصائب را تحمل کردند تا هر کس که به دوران کوتاه زندگی ایشان در تاریخ برخورد می کند، برایش حجتی باقی نماند که بگوید گمان کردم حق با مدعیان دروغین جانشینی رسول خدا بود.

 

شرایط خفقان و ارعاب و تطمیع خلیفه و اطرافیانش به وجود آورده اند،

قصد نابودی اسلام

غربت جانشین حقیقی پیامبر

منافقان هم می دانستند که علی علیه السلام دست به شمشیر نخواهند برد؟

کسی باید حقیقت را برای آیندگان روشن کند

در اینجا نیز از جان خود می گذرند تا چراغ هدایت خاموش نشود

آن همه سفارشات خاتم...

شرح سفارشات نبی را ستمگران ...

 

آن چه كه امروز با تمام ناجوانمردي و ظالميت، زير پاي انكار آدم‌هاي خود خواه قرار مي‌گيرد، ظلمي است كه به حضرت زهرا سلام الله عليها وارد شده است. اگر آن موقع حاكميت مورد قبول بود، چرا حضرت زهرا سلام الله عليها گريه مي‌كردند و با حكومت مخالفت مي‌كردند؟ چرا از خليفه‏ی مورد خواست مردم، اعلان نارضايتي مي‌كنند؟ مگر ما مقام حضرت فاطمه عليها سلام را با آن همه رواياتي كه پيامبر در شأن اشان گفته¬اند دست كم مي‌گيريم؟ چرا اميرالمؤمنين به جاي همکاري همه جانبه با حكومت، در خانه مي‌نشينند؟ چرا در فاصله‏ی ‌ده قدمي خانه تا مسجد، به مسجد نمي‌روند و در نماز شركت نمي‌كنند؟ چرا مي‌نشينند كه به زور اشان را ببرند؟

 

 

آن چه بر سر مولاي ما (ما به عنوان سيد و شما به عنوان شيعه‏ی اميرالمؤمنين) گذشته است از اين قرار بوده است. اگر بخواهيم محترمانه برخورد كنيم، اين است كه با سرفرازي در ايام عزاي حضرت زهرا سلام الله عليها پرچم سياه بر سر در خانه‏ی خود برافرازيم و نقل كنيم دنبال حيدر مي‌دويد، از سينه‌اش خون مي‌چكيد.

بايد بگوييم كه علي از عقب خانه‏ی خود حتي يك قدم جلوتر برنداشت. بايد بگوييم كه خانه را به خاك و خون كشاندند، آتش زدند، در را شكستند، پهلو را شكستند، بچه را سقط كردند، ميخ در به سينه‏ی حضرتش وارد شد، هرچه كه در گوشه و كنار تاريخ مي‌شنويم نقل مي‌كنيم و آن چه را كه هم نمي‌شنويم ترسيم كنيم. زبان حال بگوييم، بگوييم كه آدم حامله، وقتي كه در به پهلويش بخورد چه صدا مي‌زند؟ بر فرض كه حديثي هم نباشد، غير از اين است كه فريادي برمي‌آورد؟ مگر نقل نكرده‌اند كه آمد به مسجد و گفت:

خَلُّ بْنُ عَمّي اَوْلي اَكْثَرَ بِالدُّعا رَأسي^[16]

بايد نقل كنيم ظلمي را كه به اميرالمؤمنين عليه السلام وارد شد و بگوييم كه علي خانه نشين شد. يعني اين ترسيمي كه حضرت زهرا عليها سلام مي‌كند كه: اِشْتَمَلْتَ شَمْلَةَ الْجَنينَ وَ قَعَدْتَ حُجْرَةَ الضَّنينَ، اِفْتَرَشْتَ الذَئاب. اي علي تو همان شير حمله‌وري هستي كه گرگان را زمين‌گير مي‌كردي و به خاك مي‌كشاندي، حالا روبهان بر تو مسلط شده‌اند. چه شده است يا علي، كه تو همچون كودكاني كه در رحم مادر، زانوي غم به بغل گرفته‌اند اين چنين نشسته‌اي؟ بايد اين‌ها را بگوييد.

بايد اين جمله‏ی اميرالمؤمنين عليه السلام در نهج البلاغه را بگوييد كه فرمود:

وَ انّه ليَعْلَمُ اَنَّ مَحَلي مِنْها ـ مَحَلَّ القُطْبِ مِنَ الرُّحا^[17]

ابوبکر پيراهن خلافت را به زور برش كرد و منتخب مردم نبود در حال که خوب می­دانست من در گردش حکومت اسلام هم چون محور سنگ آسیابم که بدون آن آسیاب نمی­چرخد. بايد آن تعبير رساي علي را درباره‏ی عُمر نقل كنيم که سيد رضي در نهج البلاغه هزار سال قبل نقل كرد و در كنارش بزرگان شيعه خون دادند. علي عليه السلام فرمود:

قصاحبُها كراكب الصاعبه ان اشتق لها خرم و ان أسلس لها تقحم^[18]

عمر، مثل شتر سركشِ چموشي بود كه نمي‌شد با او كنار بياييم. اگر دهنه‌اش را مي‌كشيدم بيني‌اش پاره مي‌شد، ولش مي‌كرديم به هر جا مي‌رفت.^[19] من با عمر اين جور رفتار كردم، كجا با عمر برادر و رفيق بودم؟ كي با ابوبكر برادر بودم؟ رسول خدا مرا برادر خويش خواند. عمر و ابوبكر با هم‌ديگر برادر بودند. كي زهرا سلام الله عليها با عايشه خواهر بود؟ اين جمله‏ی علي را چه توجيهي است كه فرمود در آن 25 سال "صَبَرْتُ" كه متأسفانه بعضي از احمق­ها مي‌گويند حضرت علي عليه السلام در دوران حكومتش درباره­ی ياران نافهمشان گفتند صبر كردم. كي اين جمله را درباره‏ی ياران نافهمش گفت؟ اين جمله، صَبَرْتُ و ف العن قذ و فی الحلق شجا، مربوط به دوران 25 ساله‏ی خلافت آن سه خليفه است. كي دوران خلافت سه خليفه، دوران خلافت افاضل بود؟ اگر قابل تحمل بود پس چرا فرمودند:

فَبِاَيِّ الْاُمُورِ تُدْفَنُ السَّرا بِضْعَةِ مُصْطَفي^[20]

چرا فاطمه‏ی زهرا سلام الله عليها وصيت مي‌كند مرا پنهاني دفن كنيد و از اين حق مسلم خودش كه تشييع جنازه‌اش باشد بگذرد؟ نمي­شود که هر آدم احمق منکر ان مسائل شود.

اين‌ها شوخي و تعارف در اعتقادات، روايات و مدارك شيعه نيست كه ما بگوييم دست استعمار و ... است. اين‌ها چيزهايي است كه در متون قبل از هزار سال داريم. اگر دليل بر وجود علي عليه السلام داشته باشيم، چنين علي­ای را اثبات مي‌كند. اگر دليلي بر وجود فاطمه زهرا سلام الله عليها داشته باشيم، فاطمه‌اي را اثبات مي‌كند كه در 18 سالگي شهيده از دنيا رفته و وصيت كرده است كه:

يا عَلي اِذا ما مِتُّ فَغَسِّلْني وَ كَفِّنّي وَ دَفِّنّي بِاللَّيْلِ وَ لاتُعْلِمُ اَحَداً^[21]

لذا اميرالمؤمنين راه سومي را انتخاب كردند، نه با آن‌ها ساختند و نه جنگيدند.

سوال: پس بيعت اميرالمؤمنين با ابوبكر چيست؟

جواب: بيعت بعد از وفات حضرت زهراست. روز اول كه علي را بردند در آن جا يك دستي ابوبكر با علي داد و گفت: همين قدر كافي است. به زور بردند و دستي بر دست علي گذاردند، غوغائي آن جا است. وقتي كه لگدهاي عمر بن خطاب به مقداد رسيد و مقداد را زير دست و پايش له مي‌كرد. مقداد به حضرت علي رو كرد و گفت چه كنم؟ فرمودند: بيعت كن، كشته نشو، درگيري بس است.

بعد مقداد رو كرد به قبر حضرت رسول عرض کرد: يا رسول الله شاهد باشيد من بيعتي را كه در روز غدير با علي كردم نقض نمي‌كنم. چون علي مي‌گويد بيعت كن، بيعت مي‌كنم.

طردت مقدادها و نفت جندبها و فتقت بطن عمارها^[22]

زيارت جامعه‏ی ائمه المؤمنين را در مفاتيح بخوانيد. لااقل متن هفتصد و چند سال پيش سيد بن طاووس است تا ببنید كه صحابه چه ظلمي بر بضعة المصطفي وارد كرده‌اند. بر ياران پيغمبر، حتي بر بعضي از صحابه مثل ابن مسعود چه جناياتي رفته است. ده، پانزده يا بيست آدمي كه بعدها خود را متوليان همه‏ی مسلمان‌ها دانستند، در ترورهاي ظالمانه و موذيانه از صحابه‏ی بزرگوار پيامبر، مالک بن نويره را به حكم ارتداد كشتند. سعد بن عباده را شبانه كشتند و به نام جنيان تمام کردند.

ابن مسعود را كشتند، ابوذر را تبعيد كردند، مقداد را از بين بردند، سلمان را اذيت كردند، هركس كه نفس مي‌كشيد، خفه‌اش مي‌كردند. اين جا است كه اميرالمؤمنين راه سوم را انتخاب كردند؛ سكوت اعتراض آميز در حد اتمام حجت براي فهم آيندگان.

چرا حضرت علي در ان همه فتوحات جنگ عراق- ايران و ايران - شام هيچ يك از جنگ‌هاي خلفا شركت نكردند و هيچ سمت رسمي در مدينه نداشتند؟ اين جهت‌گيري اميرالمؤمنين است كه بعد از 25 سال، در صفين بدان گونه مردانه مي‌جنگند، در جمل جنگ‌ها را رهبري مي‌كنند، در نهروان مي‌كشند

 

بعد از دفن رسول خدا، اميرالمؤمنين شب‌ها حضرت فاطمه‏ی زهرا عليها سلام را با همان پهلوي شكسته، بدن آزرده و بازوي ورم کرده بر الاغي سوارمی­كردند و به در خانه‏ی مهاجرين و انصار از آن‌ها ياري مي‌طلبيدند. آن‌ها مي‌گفتند ما در خدمت‌تان هستيم. حضرت زهرا مي‌فرمودند كه راست مي‌گوئيد؟ فردا مي‌آييد؟ مي‌گفتند: بله، مي‌آئيم، فرمودند اگر راست مي‌گوئيد سرتان را بتراشيد و فردا صبح با سر تراشيده در خانه‏ی ما آماده باشيد، تا معلوم بشود. همت مي‌كنيد. طرف وقتي مي‌خواست سرش را بتراشد، همسرش مي‌گفت حالا چه عجله‌اي است؟ فردا صبح، آتشش خاموش مي‌شد. فردا صبح درز در را باز مي‌كرد ببيند نفر سوم است يا چهارم و يا نفر اول. اگر قرار بود نفر اول باشد مي‌گفت حالا تو چقدر فضولي صبر كن، ببين بقيه مي‌آيند يا نمي‌آيند.

فقط دو سه نفر ثابت قدم بودند كه بيش از همه مقداد بن اسود كندي بود، اولين نفري كه كفش‌هايش را به پا مي­كرده و قبل از موعد مقرر محكم در خانه‏ی حضرت علي عليه السلام قدم مي‌زد بعد سلمان و ابوذر. عمار ياسر كه مدتي تأخير كرده بودند و حضرت فرمودند: تو چرا تأخير كردي و سر وقت نيامدي؟ جز چهار پنج نفر هيچ كس نبود ـ مي‌رفتند تا فردا ـ هرچه روزگار مي‌گذشت بر تعداد تأخير كنندگان بيشتر مي‌شد.

واقعاً اگر اميرالمؤمنين سي نفر، چهل نفر، هم‌دست خوب مي‌داشتند كه با يك حركت سريع بتوانند كار را يك‌سره كنند، مي‌كردند. اما اين، سرعت عمل مي‌خواست چگونه؟ نمي‌دانيم. طبق روايات تاريخي اگر حضرت امير پنجاه يار مي‌داشتند، چه بسا شب در خانه‏ی غاصبان مي‌فرستادند و دستگيرشان مي‌كردند و فردا مسجد را در اختيار مي‌گرفتند.

كودتاي سريع حساب شده‏ی از قبل، ضد كودتاي سريع با ياران قسم خورده لازم دارد؛ اما حضرت مي‌گفتند كه من يار و ياوري نداشتم، كسي نبود، اصحاب و افراد هم‌كاري نكردند.

بعد از دو سه هفته عده‌اي (چهارده ـ پانزده نفر) آمدند خدمت حضرت امير كه ما حاضريم حضرت فرمودند: خير حاضر نبوديد. روزهاي اول كه گفتيم نيامديد، حالا ديگر كار از كار گذشته. حكومت اين‌ها تثبيت شده گفتند: آيا ما هيچ وظيفه‌اي نداريم؟ حضرت فرمودند اگر راست مي‌گوييد برويد روز جمعه در نماز صف اول بايستيد، هر چه از فضائل ما هرچه مي‌دانيد بگوئيد. انصافاً اين كار را كردند كاري كه در زمان ما هيچ آدمي چنن نمي­کند. يعني چهارده، پانزده نفر صف اول نماز جمعه ايستادند يكي از آن‌ها قبل از خطبه بلند شد. ايها الناس! گوش بدهيد: من به گوش خود از پيغمبر شنيدم كه فرمود علي بن ابيطالب عليه السلام جانشين من است. (اين روايت در ج 31 بحار الانوار در وقايع بعد از رحلت پيغمبر قبل از مطاعن جديد چاپ شده همان كه وزارت ارشاد چاپ كرده است.)

يكي از آن‌ها كه خواست جمله‌اي در فضائل بگويد، رو كرد به خانه‏ی حضرت زهرا عليها سلام، فَخَنْقَتَهُ الْعبَره. بغض گلويش را گرفت و اشكشان جاري شد و گفتند ايها الناس مگر يادتان رفته كه اين حسنين را پيغمبر چقدر دوست داشتند؟

ديگر راجع به حضرت زهرا گفت. يكي راجع به غدير خم، يكي درباره‏ی حديث منزلت گفت اين مقدار را همت كردند كه در تاريخ هم ثبت شده است.

يك خطبه هم خود حضرت امير چند دقيقه در مظالمي كه بر اشان وارد شده است در مسجد صحبت كرده­اند. به تدريج اين آقايان تثبيت شدند، تثبيت شدن آن‌ها هم به خاطر همين بود كه وقتي دو سه هفته از استقرار حاكميت گذشت، يك عده از باديه نشين‌ها واقعاً مرتد شدند و برگشتند. قدري بي‌نظمي در مدينه حاكم شده بود، چند منزل را شب‌ها غارت كردند و براي دستگاه خلافت چيز خيلي خوبي شد كه ايها الناس، مرتدين را بايد سركوب كنيم، ابتدا براي سركوبي مسيلمه كذاب و سُجاح كه يك عده به آن‌ها پيوسته بودند لشكر راه انداختند. اين عنوان ارتداد باعث تحكيم حكومت خليفه شد، هركس نفس مي‌كشيد، ايها الناس، بكوبيد كه اين هم مرتد است با اين همه برچسب ارتداد، ديگر نفس‌ها در سينه‌ها حبس شد. هر كس مي‌خواست حرف بزند مرتد بود. براي تحكيم حاكميتشان پول لازم داشتند. بهترين پول، جمع آوري زكات است.

مالك بن نويره از شيعيان و صحابه‏ی خاص رسول خدا بود. از دادن زكات امتناع كرد و گفت ما چرا به شما زكات بدهيم؟ به خليفه علي خواهيم داد. خبر زكات ندادن مالك بن نويره به ابوبكر رسيد، ابوبكر گفت: ايها الناس، اين‌ها مرتد هستند. چه كسي حاضر است جهاد اكبر انجام داده و مرتدين را سركوب كند؟

خالد بن وليد شمشير برداشت و با چهل، پنجاه نفر از اعوان و انصار خود به سوي قبيله‏ی مالك بن نويره رفتند و با اين كه تسليم شده بود، به حرفش گوش نكردند و او را كشتند. همه‏ی تاريخ نوشته‌اند كه آن شب خالد بن وليد با همسر مالك بن نويره، هم‌بستر شد، گفت چون اين مرد مرتد است، زنِ مرد مرتد عِده ندارد. اين كثافت كاري و جنايت را، خالد بن وليد انجام داده است و هنوز كه هنوز است اسم خالد براي اهل سنت اسم مقدسي است و جزء آن اسامي است كه در مسجد النبي كنده‌اند و او را سيف الاسلام نام نهاده‌اند. خبر به مدينه رسيد. مدينه شلوغ شد كه اين چه كاري بود كه اين لامذهب كرده است؟ ابوبكر به او سفارش كرد فعلاً اوضاع خراب است نَيا. دو سه ماهي مأموريت ديگر گرفت، يك سري اسير و غنائم گرفت و به سوي مدينه آمد. به استقبال خالد بن وليد رفتند كه فتوحات كرده است. گفتند گذشته را ول كنيد؛ وضع موجودش را نگاه كنيد.

 

---

[1] عمر: تا زمانی که قبیله اسلم کوچه های مدینه را پر نکرده بودند، به پیروزی خود یقین نداشتم.

[2] زیارت جامعه ائمه المومنین: فلما مضی المصطفی صلوات اله علیه و آله، اختطفوا الغره و انتهضوا الفرصه ...

[3] سنت الاهی بر هدایت انسانها به زور و جبر نیست و این نامردمان هم از دنیاپرستی و پیروی مردم از هوا و هوس، حداکثر استفاده را بردند.

[4] در شرایطی که شهر مدينه متلاطم است. در مدينه عده‌اي از منافقان قديم و جديد هستند. يهوديان ضربه خورده از اسلام، هنوز در مدينه هستند. قبائل اطراف مدينه، عده‌اي مسلمان شده و عده‌اي هنوز مسلمان نشده‌اند. باديه نشينان كه مسلمان شده بودند؛ از پيامبر خوششان آمده بود نه اين كه ايمان واقعي داشته باشند. از جنوب عربستان، يمن و يمامه 2 نفر مدعي پيامبري شدند. مردم مكه 5/2 سال بود كه مسلمان شده بودند، ولي در دل‌هاي اكثر آن‌ها هنوز اعتقاد به بت وجود داشت؛ لذا وقتي خبر رحلت پيامبر به مكه رسيد، عده‌اي از مشركان بت‌هاي خود را به دست گرفته، به مسجد الحرام آمدند كه: "ماتَ مُحَمَّد، ماتَ مُحَمَّد". درود بر بت‌هاي خودمان. طائف، مكه و قبائل عرب آماده براي ارتداد، منافقان مدينه آماده براي يك هجوم، يهوديان خيبر و اطراف خيبر آماده براي انتقام. مرز سوريه و ایران آماده براي هجوم به عربستان و ريشه كن كردن اعراب.

اين وضع روز فوت پيامبر بود و حضرت علي عليه السلام با اين مشكلات و جنازه‏ی پيامبر در روي زمين. حالا بگوئيد آيا علي عليه السلام جنازه را بگذارد و با شمشير به مسجد بيايد و بگويد برويد كنار من نماز بخوانم؟ مگر به اين سادگي مي‌شد؟ تصور کنید اگر درگيري مي‌شد عايشه با حضرت زهرا عليها سلام، ام سلمه با حفصه، ابوبكر با علي، عمر با ابوذر، سعد بن عباده با قبيله‏ی خزرج و ... درگيري می کردند. در اين درگيري، يهوديان و منافقان، سوار بر اسب به مسجد النبي مي‌تاختند و به بدن پيامبر بي حرمتي مي‌كردند و علي و زهرا سلام الله عليهما، سلمان، ابوبكر، عمر و عايشه را كشته و تمام مدينه را با خاك يكسان مي‌كردند، پاره‌هاي قرآن را كه بين منبر و محراب جمع‌آوري شده از بين مي‌بردند، بعد با باديه‌نشين‌ها برمي‌گشتند. تمام زحمات پيامبر و علي عليه السلام از بين مي‌رفت، علي و خاندان او و وحي براي هميشه ريشه‌كن مي‌شد.

اینگونه است که حضرت علي عليه السلام مي‌فرمايند: شما مي‌گوئيد كه من جنازه‏ی پيامبر را مي‌گذاشتم تا در جانشيني ایشان به مبارزه برخيزم؟

[5] اگر به خلافت خلیفه اول، به عنوان خواست مردم رسميت بدهید، مردمي‌تر از حكومت او، حكومت يزيد بن معاويه است و به ترتیب حسين بن علي علیه السلام قطعاً واجب القتل می شود چون با حكومت مردمي بیعت نکرده. اين است كه تصويب خلافت خلیفه اول و شوخي نگريستن به ظلمِ اول ظالم حق محمد و آل محمد، يعني تصويب قتل حسين بن علي و بقیه ائمه‏ی اطهار عليهم السلام.

[6] اگر که نیست باورت، به اسلام اهل سنت نگاه کن که خدایش مجسم می شود و شبهای جمعه با خرش روی پشت بام مساجد می آید و عرش زیر سنگینی او غژغژ می کند، پیامبرش سحر می شود و آیات شیطانی بر زبانش جاری می گردد، مردم در انجام افعال خود مجبور هستند و...

اگر هم فکر می کنی شاید امیرالمومنین علیه السلام با همکاری با ایشان، باعث هدایتشان می شدند، بهتر است رجوع کنی به سالهای متمادی که اینان در کنار پیامبر اسلام بودند اما دریغ که ذره ای از کمالات آن برترین معلم خداوند متعال در ایشان اثر کرده باشد.

[7] اگر برنامه های مربوط به سقيفه روز دوشنبه بوده باشد؛ روز آتش زدن در خانه‏ی حضرت زهرا سلام الله علیها، پنجشنبه يا جمعه مي‌شود. در روايات نیز روز پنجشنبه را مصيبت عظمي خوانده اند.

[8] در اواخر مفاتیح، قبل از دعای عالیه المضامین

[9] جنگ خندق

[10] فحُشر بقایا الاحزاب و سفله الاعراب الی دار النبوه و الرساله

[11] اگر نفاق آنان آشکار نمی شد، نسل های بعدی عملکرد آنان را عین واقعیت دین و اسلام قلمداد می کردند.

[12] فاودع قلوبهم احقاداً بدریه و خیبریه و حنینیه و غیرهن. فاضبّت علی عداوته و اکبت علی منابضته (دعای ندبه)

[13] علی فاتح بدر و حنین! علی خیبر گشا، علی داماد پیغمبر!

[14] امام صادق علیه السلام: كانَ سَبَبُ وَفاتِها اَنَّ قُنْفُذَ مَولي فُلانِ لَكَذَها بِنَعْلِ السَّيْف بامره (بحارالانوار/ ج43/ ص170)

[15] أما وَ اللهِ لَقَدْ تَقَمَّصَها فلان (نهج البلاغه/ خ3/1)

[16] -

[17] - نهج البلاغه/ خ3/1

[18] - نهج البلاغه/ خ3/5

[19] - نهج البلاغه/ خ3/3

[20] -

[21] - مستدرک الوسائل/ ج2/ ص290

[22] - زيارت جامعه ائمه المومنین - بيعت شوم ... به سبب آن مقداد طرد شد، ابوذر تبعید گردید و شکم عمار دریده شد ... .